De SAT wordt gescoord op een totaal bereik van 400 tot 1600 punten. Deze totale score is de optelsom van twee sectiescores: Lezen en Schrijven en Wiskunde, waarbij elke sectie afzonderlijk wordt beoordeeld op een schaal van 200 tot 800.

Het nationaal vertegenwoordigend percentiel vergelijkt de score van een student met een steekproef van alle Amerikaanse middelbare scholieren in het laatste jaar, inclusief leerlingen die de SAT niet hebben gemaakt. Het SAT-gebruikerspercentiel vergelijkt de score alleen met daadwerkelijke SAT-deelnemers. Een 75e percentiel betekent bijvoorbeeld dat de student hoger scoorde dan 75% van de vergelijkingsgroep.

Benchmarks zijn indicatoren voor collegegereedheid. Het behalen van de benchmark voor Lezen en Schrijven suggereert dat een student beschikt over de vereiste vaardigheden voor college-niveau cursussen. Het voldoen aan de wiskundebenchmark geeft aan dat er 75% kans is dat de student een C of hoger behaalt in eerste-semester wiskunde-gerelateerde collegecursussen.

Scorebereiken weerspiegelen het bereik waarin de score van een student waarschijnlijk zou vallen als zij de test meerdere keren zou afleggen. Ze houden rekening met variabiliteit in testprestaties en helpen studenten realistische verwachtingen te stellen bij het plannen van hun studiedoelen.

Het scoreverslag toont sterke punten en verbetergebieden binnen specifieke domeinen. Voor Lezen en Schrijven worden vaardigheden zoals Beheersing van Bewijs en Uitdrukking van Ideeën uitgesplitst. Voor Wiskunde worden gebieden zoals Hart van Algebra en Probleemoplossing en Gegevensanalyse belicht. Opvoeders kunnen deze gedetailleerde informatie gebruiken om gerichte oefening te plannen.

Op basis van hun scoreverslag kunnen studenten specifieke, meetbare doelen stellen, gerichte oefening concentreren op geïdentificeerde verbetergebieden, de voor- en nadelen van herkansing overwegen, en onderzoeken wat de gemiddelde SAT-scores zijn voor de colleges waarin zij geïnteresseerd zijn om hun concurrentiepositie te beoordelen.