Wyróżnia się trzy główne rodzaje ironii: ironia werbalna (gdy mówiący mówi coś przeciwnego do zamierzonego znaczenia, często sarkazm), ironia sytuacyjna (gdy wydarzenia kończą się inaczej niż oczekiwano, np. straż pożarna płonąca) oraz ironia dramatyczna (gdy czytelnik zna informacje, których postacie nie mają, jak w Romeo i Julii Szekspira).

Foreshadowing to subtelne wskazówki umieszczane w tekście, które sugerują przyszłe wydarzenia lub rozwiązania fabuły. Autorzy stosują go, aby budować napięcie, tworzyć spójność narracji oraz wywoływać poczucie nieuchronności lub losu. Może objawiać się poprzez dialog, symboliczne obrazy lub opisy pogody.

Symbolikę można rozpoznać, obserwując obiekty, postacie lub miejsca, którym tekst poświęca dodatkową uwagę - powtarzające się wzmianki lub intensywne opisy często sygnalizują głębsze znaczenie. Symbole mogą być uniwersalne (gołąb = pokój) lub kontekstowe (zyskujące znaczenie z danej historii). Pytania SAT często proszą o połączenie symbolu z szerszymi tematami utworu.

Personifikacja przypisuje nie-ludzkim obiektom lub zjawiskom ludzkie cechy, np. 'Wiatr szeptał sekrety'. Antropomorfizm idzie dalej, przekształcając zwierzęta lub obiekty w pełnoprawne postacie z ludzkim zachowaniem - mową, ubraniem lub złożonymi procesami myślowymi. Na egzaminie SAT kluczowe jest rozpoznanie, jak te urządzenia wpływają na nastrój lub temat tekstu.

Najskuteczniejszą metodą jest regularne czytanie różnorodnych tekstów - opowiadań, wierszy i fragmentów dramatów - oraz zadawanie sobie pytań o użyte urządzenia i ich wpływ na odbiór. Warto prowadzić dziennik czytania, zapisywać intrygujące przykłady i analizować decyzje autorów. Z czasem te umiejętności pozwalają szybciej dostrzegać techniki literackie pod presją czasu.