SAT nie przyznaje ujemnych punktów za błędne odpowiedzi, co oznacza, że puste pole i błędne zgadnięcie są warte tyle samo: 0 punktów. Z tego powodu każde świadome zgadnięcie po eliminacji niepoprawnych opcji daje dodatnie prawdopodobieństwo zysku punktowego.

Plan składa się z trzech etapów: eliminacji, wyszukiwania wzorców i zobowiązania się do odpowiedzi. Najpierw w 10–20 sekund usuwa się oczywiście błędne opcje, następnie szuka się strukturalnych wskazówek w pozostałych odpowiedziach, a na końcu wybiera najbardziej uzasadnioną opcję i przechodzi dalej bez wahania.

Warto eliminować opcje wprowadzające nowe twierdzenia spoza tekstu, zawierające ekstremalne słownictwo oraz niedopasowane gramatycznie. Sprawdza się też logiczne łączniki – łącznik musi odpowiadać relacji w zdaniu – oraz zachowanie spójności tonalnej z oryginalnym tekstem.

Metoda polega na traktowaniu opcji odpowiedzi jako danych wejściowych – podstawia się je do zadania, aby sprawdzić, czy spełniają warunki. Zaczyna się od wartości środkowej, aby zminimalizować liczbę prób. Dla zmiennych używa się prostych liczb jak 2, 3, 5 lub 10, które szybko ujawniają sprzeczności.

Przy czterech opcjach losowe zgadnięcie daje wartość oczekiwaną 0,25 (25% szans na sukces). Po wyeliminowaniu jednej opcji szansa rośnie do 33%, a po usunięciu dwóch – do 50%. Dlatego każda przeprowadzona eliminacja znacząco podnosi oczekiwaną wartość zgadnięcia.

Nie należy zostawiać pustych pytań, ponieważ nawet zgadnięcie z jedną wyeliminowaną opcją ma wyższą wartość oczekiwaną niż zero. Ćwicząc szybką eliminację, można systematycznie zwiększać prawdopodobieństwo trafienia i budować osobistą bibliotekę wskazówek na kolejne zadania.