Wzór na czas na pytanie to czas sekcji podzielony przez łączną liczbę pytań. Dla sekcji 32 minuty na 27 pytań daje to około 71 sekund na pytanie. Bufor oblicza się odejmując od czasu sekcji iloczyn czasu na pytanie i liczby zaplanowanych pytań. Bufor przeznacza się na pozycje warte ponownego przeglądu, jak trudne wnioskowanie czy algebra wieloetapowa. W praktyce stosuje się zasadę flagi: jeśli brak produktywnego kroku w 20–25 sekund, należy zaznaczyć pytanie i przejść dalej.

Na karcie przy bilecie wstępu warto wydrukować krótkie, mocne zdania dla każdej sekcji. Dla RW: „Twierdzenie → Dowód → Odpowiedź. Jeśli nie mogę tego przytoczyć, nie wybieram tego". Gramatyka: „Najpierw podmiot–orzeczenie. Wtrącenia nie głosują". Matematyka: „Dane → Pytanie → Obraz/Równanie. Jeden czysty krok". Praca z danymi: „Osie, Jednostki, Trend, Wyjątek". Tempo: „Zaznacz w 25 sekund; bufor później". Kluczem jest rytuał resetu: dwa cykle oddechowe (wdech 4, zatrzymaj 2, wydech 6), szept „Nazwij pytanie; wybierz krok", zapis następnego konkretnego ruchu, a potem wznowienie.

Pięć głównych pułapek wymaga konkretnych napraw. Po pierwsze, scenariusze tandetne – zamień „Wierzę" na operacyjne „Podkreśl pytanie; nazwij jednostkę". Po drugie, zanikanie scenariuszy – ćwicz w warunkach testowych z czasem i arkuszem odpowiedzi. Po trzecie, nadmierne skupienie na szybkości – szybkość następuje po czystej formie, najpierw powiedz i zapisz krok. Po czwarte, negatywne samomówienie po błędzie – odprawa dwoma zdaniami: jaki był najwcześniejszy naprawialny krok i jaki jest nowy scenariusz. Po piąte, myślenie „wszystko albo nic" – 25 minut dziennie jest lepsze niż rzadkie, 3-godzinne wkuwanie.