Penicylinę odkrył Aleksander Fleming w 1928 roku w swoim laboratorium w Londynie. Było to jedno z najważniejszych odkryć w historii medycyny, które zrewolucjonizowało leczenie infekcji bakteryjnych.

Penicylina zakłóca syntezę peptydoglikanu, który jest kluczowym składnikiem ścian komórkowych bakterii. Dzięki temu osłabia ścianę komórkową, powodując pękanie bakterii pod wpływem ciśnienia osmotycznego.

Penicylina była pierwszym prawdziwym antybiotykiem stosowanym terapeutycznie u ludzi. Przed jej odkryciem nie było skutecznych metod leczenia infekcji bakteryjnych, a nawet drobne urazy mogły prowadzić do zagrażających życiu powikłań.

Fleming otrzymał Nagrodę Nobla w dziedzinie fizjologii lub medycyny w 1945 roku. Podzielił ją z Howardem Floreyem i Ernstem Borisem Chainem, którzy opracowali metody masowej produkcji penicyliny.

Oporność na antybiotyki to zdolność bakterii do przetrwania mimo działania leków przeciwbakteryjnych. Nadmierne stosowanie antybiotyków prowadzi do pojawienia się opornych szczepów, które produkują enzymy, takie jak beta-laktamazy, neutralizujące penicylinę.

Masowa produkcja penicyliny dla sił alianckich znacząco zmniejszyła liczbę zgonów spowodowanych infekcjami u rannych żołnierzy. Umożliwiło to przeprowadzanie bardziej skomplikowanych operacji chirurgicznych bez ryzyka śmiertelnych powikłań infekcyjnych.

Pierścień beta-laktamowy to główna struktura chemiczna penicyliny odpowiedzialna za jej działanie przeciwbakteryjne. Modyfikacje łańcuchów bocznych tego pierścienia doprowadziły do opracowania różnych typów penicyliny o zróżnicowanej skuteczności.