Wzór to: Miesięczny Przyrost = (Cel - Baza) / Miesiące do Egzaminu. Na przykład przy bazie 1080 i celu 1340 w ciągu 12 miesięcy, miesięczne tempo wynosi około 22 punktów. Warto dokumentować założenia i uwzględnić bufor na wydarzenia życiowe, priorytetyzując przegląd nawet w pracowite tygodnie.

Zalecana kadencja to pełny test co 2-3 tygodnie podczas bloków testowych, z lżejszymi tygodniami skupionymi na naprawie konkretnych umiejętności. Po każdym teście należy przeprowadzić trójstopniowy przegląd: ponowne rozwiązanie pominiętych zadań, udokumentowanie przyczyny błędu oraz zaplanowanie ukierunkowanych ćwiczeń w ciągu 48-72 godzin.

Najważniejsze to: równania liniowe (izolacja zmiennych po usunięciu ułamków), zmiana procentowa (obliczana sekwencyjnie, nie addytywnie), interpretacja funkcji oraz podstawy geometrii. Warto zbudować własną talię formuł obejmującą funkcję liniową, procenty, średnią i odległość, a także unikać typowych pułapek, takich jak mieszanie promienia z średnicą.

Kluczowe praktyki to: parafrazowanie pytań przed spojrzeniem na odpowiedzi oraz weryfikowanie ich za pomocą dowodów tekstowych. Należy zwracać uwagę na kwalifikatory i eliminować odpowiedzi z ekstremalnym językiem. W pisaniu warto opanować granice zdań (średnik vs. przecinek), zwięzłość oraz umiejscowienie modyfikatorów.

Zima służy budowaniu fundamentów, wiosna rozwija szerokość i zarządzanie czasem, lato koncentruje się na wytrzymałości i mieszanych zestawach, a jesień na dopracowaniu przed egzaminem. Ten naturalny łuk uwzględnia nieliniowy charakter wzrostu wyników, który pojawia się w skokach po kilku cyklach celowego ćwiczenia i przeglądu.

Dla każdego pominiętego zadania należy wykonać jedno natychmiastowe wyjaśnienie oraz trzy powtórzenia w odstępach: T+7 dni (izomorficzne zadanie), T+21 dni (trudniejsza wersja) i T+35 dni (powtórka w zestawie mieszanym). Ta metoda wykorzystuje powtarzanie z odstępami, które jest jednym z najpotężniejszych efektów uczenia się.