Metrum to wzory akcentowanych i nieakcentowanych sylab, które nadają poezji jej muzykalność. Przykładowo, pentametr jambiczny zawiera pięć par akcentowanych i nieakcentowanych sylab na linię. Rozpoznawanie metrum pomaga zrozumieć rytmiczną strukturę wiersza i jej wpływ na ogólny nastrój utworu.

Poeci często używają metafór, porównań, personifikacji, alliteracji, asonansu i konsonansu. Symbolika przekształca obiekty lub działania w reprezentacje szerszych tematów. Rozpoznawanie tych środków pozwala lepiej odpowiadać na pytania dotyczące tonu, nastroju i ukrytych przesłań wiersza.

Mówca to podmiot liryczny w wierszu, który często jest odrębny od samego autora. Należy zapytać, kto mówi i do kogo, oraz czy mówca jest wiarygodny czy stronniczy. Znajomość perspektywy mówcy pomaga w interpretacji technik retorycznych oraz zrozumieniu centralnego konfliktu lub emocjonalnego rdzenia wiersza.

Schemat rymów oznacza się końcami linii (np. ABAB, ABCB), aby zobaczyć, czy istnieje spójny wzór. Nieregularności w rymowaniu mogą podkreślać pewne linie lub celowo zakłócać przepływ wiersza, sygnalizując ważne momenty emocjonalne lub tematyczne.

Pytania SAT dotyczą głównej idei lub tematu wiersza, identyfikacji języka przenośnego (metafory, porównania), opisu tonu mówcy na podstawie słownictwa, oraz efektu struktury poetyckiej w kontekście całego utworu. Ważne jest łączenie analizy linia po linii w spójne spostrzeżenia.

Zaleca się czytanie wiersza dwukrotnie: najpierw zrozumienie istoty (kto mówi, otoczenie, nastrój), następnie identyfikacja głębszych środków jak symbolika i schemat rymów. Po przeczytaniu warto skompresować istotę wiersza w jednym lub dwóch zdaniach i zawsze podpierać odpowiedzi konkretnymi liniami lub słowami z tekstu.

Wiersze często wykorzystują język przenośny, symbolikę i rym, aby przekazać głębię w ograniczonej przestrzeni. Te elementy mogą ostrzej testować umiejętności uważnego czytania niż większość prozy. Poezja wymaga zwolnienia i zwrócenia uwagi na każdy wybór słów, przerwanie wiersza i metaforę.